خوش آمدید

جستجو

تبلیغات





cry...cry...cry

    سایه به سایه تو را در نوردیدم 

                              برای پیدا کردنت،

                                              دیدنت،

                                                 بوییدنت...

     

    شاخه به شاخه هجوم تاریکی را پس زدم

             بی تو آفتاب ، شعله ی سرد نگاهش را

                              حریم بی کسی وجودم ساخت

                                        تا مبادا به من بتابی و گرمم کنی

     

    ماه را پناه کوه دیدم و 

                            تپه به تپه

                                صحرای حدس و گمان را دویدم 

    تا شاید به قرص رویت برسم

             و هرچه دویدم و نزدیکتر شدم

                       کمتر دیدم...

      قرص رویت پشت غبار ابر دلتنگی هلال شد

     

           به دریای پر موج و خروش تشویش زدم

                   "تا مگر این دریای پرتلاطم

                      ناخدای قهرمان سازد"

            به ساحل نرسیدم و دزدِ دریایِ روزگار 

                                     به کمینِ منِ از نفس افتاده

                                                   هستی ام را غارت کرد...

     

    و من 

     خسته از ظلمات،

        حبس در سردی روزگار،

           از نفس افتاده ی صحرای بی کران،

                             و غرق در دریای اضطراب...

    دست به دامن  خدا زده و 

            جرعه جرعه سرشک دیده نوشیده و

                           مست می شوم به خیال حضورت

     

    خیالم را به گرمای نفسی گره می زنم

    که روح می بخشید به لطف حضورش

    جان می داد به وسعت کلماتش

    و غرق می شدم به انتظار دیدارش

     

    سکوت زندان پرهیاهوی تنم

               بال می دهد به رویایی که قصر زندگی ام و تو را

                                                     باز می بینم و نمی رسم...

               بال می دهد به تصورات خیالی ام 

                                      که تیر نبودنت، شوق پرواز را در وجودم شکسته

     

    این بار من ماندم و خدا

                     تا دست بیندازم و

                             چنگ بزنم به ریسمانش و

                                         پای بکوبم به زمین رحمتش

                                                         و فریاد سکوت برکشم...

     

    کاش بشنود صدای این گلوی خشکیده را

                              کاش ببیند تن از نفس افتاده را

                                                       کاش صدایم کند و

                                                                                  دستم گیرد

                                                                                 دستش گیرد

                                                             تا با خدایمان دست به دست شده باشیم!!!

    علیرضا.ج

    13آبان93

     

    پ.ن : 

    اگه دوباره برگشتم اینجا چون دوباره دستم به قلم رفت ، چون حسم واسه نوشتن زنده شد و چون یه بغضی از سکوت داره خفه م می کنه! 

     


    این مطلب تا کنون 9 بار بازدید شده است.
    منبع
    برچسب ها : سکوت ,افتاده ,دریای ,
    cry...cry...cry

تبلیغات


    محل نمایش تبلیغات شما

پربازدیدترین مطالب

آمار

تبلیغات

محل نمایش تبلیغات شما

تبلیغات

محل نمایش تبلیغات شما

آخرین کلمات جستجو شده

تگ های برتر